drzeworyt barwny, tusz, papier, 26x40,5 cm, sygnatura artysty, na marginesie pieczęć wydawnicza oraz oznaczenia rzemieślników: rzeźbił Endo, drukował Ito Tomo
Chociaż cykl pokrytych śniegiem pejzaży został zaprojektowany przez Hiroshige'a w latach 40. XIX w., wydrukowano go po raz pierwszy dopiero w latach 20. XX w., kiedy to w Paryżu odkryto oryginalne czarno-białe szkice artysty. Powód, dla którego grafiki te nie zostały wydrukowane za życia Hiroshige, pozostaje tajemnicą. Pierwszy wydawca (z lat 20. XX wieku), Shotaro Sato, sugeruje, że pierwotny wydawca mógł umrzeć lub zbankrutować, co doprowadziło do wyprzedaży projektów, a następnie ich transportu do Europy. Pierwsze wydrukowanie tych pejzaży było żmudną pracą, ponieważ przed wyborem kolorów należało dokładnie przestudiować zachowane sceny śnieżne Hiroshige oraz jego schematy kolorystyczne.
Hiroshige Andō, zwany także Hiroshige Utagawa, to jeden z najbardziej znanych japońskich malarzy i grafików. Jego ojciec, Andō Genuemon, był samurajem niskiej rangi i oficerem brygady strażackiej. Od szesnastego roku życia Hiroshige kształcił się w pracowni Utagawy Toyohiry, pod którego pod opieką rozwijać umiejętności i talent. Młody Hiroshige nasiąkał artystyczną atmosferą, jednocześnie pomagając w codziennym życiu brygady ojca. Dopiero w wieku 27 lat postanowił w zupełności pójść drogą twórczości artystycznej. Po śmierci nauczyciela w 1822 r. zaproponowano mu objęcie pracowni po mistrzu, jednak Hiroshige zrezygnował z oferty i postawił na samodzielność. Dorobek artystyczny Hiroshige do dziś nie został w pełni skatalogowany, ale szacuje się, że powstało około 5000 dzieł, przede wszystkim w technice barwnego drzeworytu. Swoją karierę zaczynał od portretów pięknych kobiet (bijin-ga) i wizerunków aktorów kabuki (yakusha-e), ale po śmierci swojego nauczyciela skoncentrował się przede wszystkim na rodzimym pejzażu. Hiroshige pochodził z rodziny samurajskiej, jednakże identyfikował się z mieszczańską kulturą Edo. Zasłynął przede wszystkim jako twórca serii krajobrazowych takich jak: Pięćdziesiąt trzy stacje na gościńcu Tōkaidō (Tōkaidō gojūsan tsugi no uchi), Sto widoków słynnych miejsc w Edo (Meisho Edo hyakkei) i Sześćdziesiąt dziewięć stacji na drodze Kisokaidō(Kisokaidō rokujūkyū tsugi no uchi). W mistrzowski sposób ukazywał pejzaż w różnych porach roku i dnia, interesowały go zjawiska pogodowe. Eksperymentował z efektami i kompozycją, stosował niekonwencjonalne skróty. Wyjątkowym elementem w jego pracach jest przedstawianie zjawisk atmosferycznych takich jak opady śniegu czy deszczu oraz wichury i burze. Z drugiej strony interesowało go zjawisko cienia i jego działanie zarówno w krajobrazie, jak i domowym wnętrzu.
Drzeworyty ukiyo-e były drukowane kilka razy od okresu Edo, zawsze przy użyciu tradycyjnej metody. Oedo Mokuhansha to szanowany tokijski wydawca, u którego, podobnie jak w wielu tradycyjnych firmach, rzemiosło druku drzeworytniczego było przekazywane z pokolenia na pokolenie. W latach 50. XX w., w czasie odrodzenia zainteresowania ukiyo-e, Mokuhansha zaczął wznawiać prace Hiroshige w doskonałej kolorystyce i z zachowaniem wszelkich prawideł sztuki drzeworytniczej.
